Boekentip: Reizen volgens Hannema

Ze logeert nu bij haar ouders in Haarlem, maar Iris Hannema woont met haar geliefde Francisque in de Franse Savoie. Na jaren reizen vond ze eindelijk iemand met wie ze zich wilde settelen. Met honden Roche en Gipsy aan haar voeten reageert ze op zes passages uit haar nieuwe boek Reizen volgens Hannema.

‘Vertrekken welt niet op uit geluk of tevredenheid, het verlangen tot reizen ontspruit uit een onrustig hart’ (p.13)

,,Ik schreef mijn boek met in mijn achterhoofd de vraag: ga je wel weg als je gelukkig bent? Het antwoord beslaat mijn hele boek. Ik kan wel zeggen: als je volmaakt gelukkig bent, heb je geen behoefte om te vertrekken. Maar wie is er nu volmaakt gelukkig?’’

‘Pas toen ik iemand ontmoette bij wie ik wilde blijven, wilde ik niet meer vertrekken’ (p.14)

,,Dat klopt nog steeds. Ik ben bijna drie jaar met Francisque, een Fransman die ik ontmoette tijdens een duiktraining die hij gaf. Hij werkt nu op Tahiti. Omdat ik zo lang alleen heb gereisd, vind ik het niet erg om tijdelijk van hem gescheiden te zijn. Volgende maand zien we elkaar weer, na meer dan vier maanden. In Frankrijk wonen we op een afgelegen plek, op 1000 meter hoogte. Ik ben blij dat ik de honden bij me heb, anders zou ik me wel angstig voelen.’’

Iris Hannema – Foto Ernie Enkelaar

‘Niet oordelen is een van de belangrijkste wetten voor wie op reis is’ (p. 31)

,,Dat heb ik vooral gemerkt in Zuid-Amerika, waar een enorme machocultuur heerst. Daarover had ik conflicten met de man met wie ik samenwoonde in Argentinië. Ze zenden daar talkshows uit waarin de mannen over politiek praten en de vrouwen in lingerie op de sofa liggen. Ik vond dat zo verschrikkelijk seksistisch! Maar hij snapte mijn bezwaren niet. Toen bedacht ik: wil ik integreren, dan moet ik die cultuurverschillen accepteren. Dat geldt ook voor reizigers. Accepteer de verschillen, anders loop je je steeds te ergeren.’’

‘Ik was gedwongen tot iets dat ik niet wilde en daar eindigt het mee, met reizigerspijn’ (p.89)

,,Dat schreef ik in Burkina Faso, waar een taxichauffeur me geld had afgetroggeld. In West- en Oost- Afrika word je continu afgezet. Hoe aardig de mensen ook zijn, het eind van het liedje is dat ze je vragen om geld, je schoenen of je camera. Dat wordt op den duur vervelend, omdat je een superieure rol krijgt aangemeten. Ook dat moet je accepteren, anders krijg je last van chagrijn; reizigerspijn.’’

‘Talent is toe te schrijven aan musici, wiskundigen en uitvinders, en niet aan mensen die met hun rugtas van hot naar her reizen. Maar in reizen kun je wel goed worden’ (p.104)

,,Je kunt geen talent hebben voor reizen. Reizen is geen prestatie, maar het gevolg van onze welvaart. Wel kun je handig worden in de omgang met mensen, je intuïtie trainen: is deze persoon te vertrouwen of niet? Ik heb mijn intuïtie ook aangescherpt. Zo nam ik in Mexico een lift aan van twee kleerkasten van kerels, die me keurig naar mijn plek van bestemming brachten. Ik wist dat ik ze kon vertrouwen. Waarmee ik niet zeg dat mij nooit iets kon gebeuren, want het noodlot ontloop je niet.’’

‘Stoppen met reizen? Wat zou er dan nog van mij overblijven?’ (p. 165)

,,Dat vroeg ik me af toen ik met reizen begon. Ik was een reiziger, identificeerde mij helemaal met het reizen. Deze vraag staat aan de basis van mijn boek. Ik hang mijn identiteit er niet meer aan op, maar ik leef wel van het reizen. Ik schrijf er boeken en artikelen over. En natuurlijk blijf ik het altijd doen. Bovenaan mijn lijstje staan Nigeria en de beide Congo’s. Dan moet ik me wel goed voorbereiden en alvast contacten leggen met mensen die ik daar al ken. Inmiddels ben ik handig geworden in het reizigerzijn.’’

Titel: Reizen volgens Hannema
Uitgever: De Arbeiderspers
Prijs: 19,99 euro
Zie ook: hannemaproductions.nl

Door: Charlotte van Gendere