In mijn eentje aan de wandel: op avontuur in Marokko

Mijn reisplan naar Marokko roept steevast dezelfde reacties op: Arabische mannen hebben geen respect voor vrouwen, ik word daar lastiggevallen en ik moet een hoofddoek om. Ik bekijk reisadviezen op internet. ‘Marokko is de op een na gevaarlijkste bestemming voor alleen reizende vrouwen’ kopt een Amerikaanse reissite. Nederlandse sites zijn milder, maar waarschuwen wel voor seksuele intimidatie. Van je afbijten, luidt het advies. Met daarnaast alvast een rijtje Arabische scheldwoorden.

Markt in Marrakech – Foto: Shutterstock

Ik ga naar Marokko. Omdat het er mooi is, omdat ik graag het thuisland van Marokkaanse Nederlanders wil zien. En ik ga alleen, omdat niemand anders vakantie heeft. De kennismaking in Marrakech is heftig; de mannen vechten om me. Verkopers, taxichauffeurs en gidsen, allemaal willen ze mijn aandacht. Allemaal willen ze aan me verdienen. Ik voel me ongemakkelijk. Hoe harder ik nee zeg of hen negeer, hoemeer ze aandringen, lijkt het.

De kust is voor alleen reizende vrouwen relaxter, lees ik op internet. Ik neemde bus richting Sidi Kaouki. De bankjes zijn krap, en ik weet: een been dat per ongeluk het been van de ander raakt, kan door eenmanmakkelijk verkeerd worden opgevat. Gelukkig komt er een vrouw naast me zitten, die net als ik meerijdt tot de eindhalte in Essaouira.

Younes

Hoe nu verder naar Sidi Kaouki? Ik vraag het de loketbeambte, die op zijn vingers fluit, waarna een wit autootje vol gas achteruitrijdt, naar mij toe. Er zitten twee mannen in. De bestuurder springt eruit en steekt zijn hand uit. ,,Younes, ik ga naar Sidi Kaouki.’’ Oké, hij ziet er aardig uit, maar ik twijfel. Als mijn instinct zegt dat het goed is, gooi ik mijn koffer in de achterbak en stap in. De andereman in de auto blijkt een Italiaanse toerist.

Sidi Kaouki Beach, Marokko – Foto: Shutterstock

,,Ik moet onderweg wel boodschappen doen’’, zegt Younes. Natuurlijk, gezellig, waarom niet, ik heb nog een week of twee. Hij stopt bij een koffiewinkeltje, hmmm, de geur van vers gebrande koffie. Younes en de winkelier raken intens in gesprek – onverstaanbaar, dat Arabisch – en pakken af en toe een handje koffie uit een vat. Ze ruiken. Ook ik krijg een handje bonen onder mijn neus.

Even later lopen wemet twee pakken koffie onder de armnaar buiten. De mannen steken rap de drukke straat over, ik spring net op tijd opzij voor een brommer. Op eenmarkt zoek ik samen met de Italiaan mandarijnen uit, een kleine draagtas vol. ,,Dit is maar 20 cent’’, zegt de Italiaan verbaasd. Terwijl we teruglopen naar de auto, voel ik me euforisch; hier loop ik dan, in het echte Marokko. Durf ik even.

Kamelen in Marokko – Foto: Shutterstock

Ik zit weer op de achterbank, door het raam kijk ik naar het onbekende land. De terracotta aarde, de van-alles-wat-winkeltjes langs de stoffige weg en een kamelendrijver: dit is Afrika. Dan valt me op dat de mannen voorin al een tijdje stil zijn en word ik opeens overvallen door twijfel. Ben ik soms toch stapelgek? Wat heb ik gedaan, wie zijn deze mannen, hoe ver is het en waar gaat de rit eigenlijk naartoe? Ik zie krantenkoppen voor me: Nederlandse vrouw vermist inMarokko. En dan de gruwelijke details… Als het gesprek voorin wordt herv r at, komik weer tot rust.

Bloed

We stoppen bij een poelier. Die snijdt net met een welgemikte beweging de strot van een kip door, scheidt de kop van de romp en zet het onderlijf ondersteboven in een pot omhet bloed eruit te laten druipen. De pootjes rennen nog even door. Als hij ziet dat ik door de cameralens kijk, onthoofdt hij er, hop, nogmaar eentje. Ik slik.

De zanderige weg wordt steeds smaller en als er een tegenligger aan komt, houd ik mijn adem in, alsof-ie danmakkelijker kan passeren. Younes blijkt kamers te verhuren. Komt dat even goed uit. De Italiaan gaat er ook heen.

Sidi Kaouki is een gehucht, met wat eettentjes aan een eindeloos zandstrand. Desolaat, maar schilderachtig. En dan het huis, met een haard op de binnenplaats…

Als ik die late namiddag een ommetje maak, hangen overal mannen rond, in djellaba met puntmuts op. Ze praten wat, zitten of staan om zich heen te kijken. Ik voel de blikken en stap stevig door.

Donker

De avond valt snel. In het duister herken ik de weg niet meer. Mijn hart klopt sneller en ik heb het gevoel dat bij elk donker pad iemand me opwacht. Er zit niks anders op: ik vraag de weg. Deman spreekt alleen Arabisch. Dan schiet me te binnen dat ik op mijn mobiel een foto van Younes op de markt heb, die laat ik zien. Deman wijst. Als ik wegloop, luister ik of ik voetstappen achter me hoor. Niets.

Het vuur op de binnenplaats brandt. Terwijl de sardientjes garen op de grill, app ik vriendlief waar ik ben. Hij typt terug: ‘Ben jij de enige vrouw?’ En: ‘Draag je een hoofddoek?’ ‘Ja en nee’, app ik. En: ‘Maak je vooral geen zorgen.’

Of ik mee ga vissen. Even later klim ik achter twee vreemde mannen aan over de rotsen bij een wilde branding. Het is volle maan, de sterrenhemel is fabelachtig en ik zie een komeet.

Als ik Younes vertel dat ik een week wil wandelen, zet hij me met de auto af op een stille stoffige weg, verderop glinstert de zee. ,,Als je langs de kust loopt, ben je in een paar uur in Essaouira.’’

Ik loop door de stille zandduinen richting kustlijn. Niemand weet waar ik ben of wat ik doe. Ik ben los van alles en voel me totaal ontspannen; dit is leven in het nu. Mindfulness op zijn best. Niets of niemand om rekening mee te houden, go with the flow, heerlijk.

Sist

Vlak voor Essaouira wordt het drukker, en dan gebeurt het: een man sist enwijst op zijn kruis. Getver! Ik negeer hem en ben blij dat hier meer mensen lopen. Gelukkig blijft het bij die ene keer. Ik maak nog veel fantastische wandelingen langs de kust, over ellenlange zandstranden, klauterend over kliffen. Slechts een paar keer komik iemand tegen, een herder of visser. Of ik dan niet bang ben, appt een vriendin. Ik ben niet bang aangelegd, dan was ik nooit aan de trip begonnen.

‘s Avonds ben ik zelden alleen. In de airbnb van Younes gebeurt altijd wat. Tegen zonsondergang gaat de buitenhaard aan. Marokkanen zijn gastvrij, het is doodgewoon dat Jan en alleman aanschuift. De buurman is een regelmatige gast en neemt geregeld anderen mee.

Soms speelt er iemand op een gitaar. Ook op de avond dat er drie Marokkaanse mannen aanwaaien die in de keuken kip en groenten snijden, die met een flinke scheut olijfolie in de tajine gaan. Het ruikt verrukkelijk. Iedereen krijgt een portie. Het zijn vrienden van Younes, ze spreken alleen Arabisch.

Marokkaans aardewerk op de markt in Marrakech – Foto: Shutterstock

Alleen op reis wordt mijn comfortzone steeds ruimer; ik sta meer open voor vreemdemensen en nieuwe situaties.. Ik verleg mijn grenzen en slaap niet alleen in de airbnb van Younes,maar zeg ja als hij een oppas zoekt voor een afgelegen landhuis van een kennis.

Na twee weken sta ik weer in Marrakech. De stad is niet veranderd, ik ben dat wel. Verkopers, taxichauffeurs en gidsen houden het sneller voor gezien. Ik koop de laatste souvenirs. De aardewerken mokken vinden ze thuis spuuglelijk,maar als ik eruit drink, ben ik even terug in Marokko. Heerlijk alleen en los van alles.

10 tips voor vrouwen die dit ook willen:

• Draag een ‘trouwring’.
• Draag een zonnebril, zo vermijd je oogcontact.
• Bedek schouders, benen en billen. Of koop een djellaba.
• Reis met de comfortabele Supratours of CTM in plaats van de lokale bus. Boek eventueel ook de zitplaats naast je.
• Neem een hoofddoekje mee; soms komt het van pas.
• Onderhandel vooraf over de prijs van een taxi, betaal gepast.
• Neem een zelfverzekerde houding aan: vriendelijk maar beslist.
• Verkopers wimpel je succesvol af met: ‘Morgen kom ik terug.’
• Vraag de weg aan agenten of vrouwen.
• Frans is de tweede taal: installeer een vertaalapp.

Door: Dorien Biersteker