Saga Søborg neemt haar drie mannen mee naar haar geboorteland. Op pakweg 600 kilometer van Noord-Nederland ligt een andere wereld. Kleurrijk door de lego, spetterend door het vele water en spannend door het avontuur dat Denemarken biedt.
,,Ja, daar wil ik naartoe. Eindelijk!” Jonathan (12) veert op als ik over Legoland begin. Antonie (14) reageert iets terughoudender, hij vindt zichzelf eigenlijk te oud voor het legoparadijs. Maar een korte voorjaarsvakantie in Denemarken zien onze zoons beiden wel zitten. Een roadtrip: elke twee dagen naar een nieuwe locatie. Gewoon met de eigen auto.
Eenmaal in Denemarken komt de regen met bakken uit de lucht. Het weer is ook hier nu eenmaal onvoorspelbaar. Het mag de pret niet drukken, want onze eerste stop is het Legoland Billund Resort. Het is deels overdekt.
De kamer in het bijbehorende hotel tovert een grote glimlach op de gezichten van de kinderen. De ruimte staat volledig in het teken van Ninjago, de Aziatische lijn van Lego. Daar houden mijn mannen wel van. Er zijn Ninja-poppetjes, nachtlampjes in de vorm van een zwaard en natuurlijk staan er overal bakken met lego om mee te spelen. Beneden in het restaurant hebben zelfs de kipnuggets de vorm van legoblokjes. Antonie en Jonathan zijn na het eten snel verdwenen. ,,We hebben een coole gameruimte gevonden, mam.’’ Ze kunnen er poolen, computeren en 3D-spelletjes doen. Zowaar een paar uurtjes alleen met echtgenoot Peter.
De twee dagen die volgen – het regent nog steeds een beetje – spenderen we in Legoland. We zien lang niet alles. Het park is zó groot dat je je er gerust een weekend kunt vermaken. Er zijn bouwwerken, waterbanen en achtbanen van Lego. We beleven de Ninjago-wereld door een 3D-bril. Ik kan er maar niet aan wennen. Elke keer dat er messen naar me worden ‘gegooid’, schrik ik me een ongeluk. Tot grote hilariteit van de jongens. Zelfs Antonie, die vooraf sceptisch was, geeft toe dat hij Legoland hartstikke leuk vindt.
Net als in de middag de zon doorbreekt, vertrekken we naar Lalandia, een nabijgelegen vakantiepark. De jongens trekken meteen hun zwembroek aan, zij willen naar het Aquadome. Het overdekte waterparadijs is de grootste trekpleister van Lalandia. Kinderen kunnen er van talloze glijbanen, de een nog avontuurlijker dan de ander. Terwijl ik me afvraag wie daar in vredesnaam vanaf zou willen – ik ben niet zo’n held – zijn Peter en de jongens al drie keer geweest. Ik hou het bij het bubbelbad op het dak van het zwembad, waar ik nog een paar zonnestralen meepik ook.
Tijd voor iets heel anders. We rijden naar de Givskud Zoo, een safaripark waar wilde dieren vrij rondlopen, terwijl je zelf in je auto langsrijdt. Een gouden zet, met twee zoons die dierenfreak zijn. Na 5 seconden spotten we een moederlama met haar jong. Nietsvermoedend bekijken we het tafereel, de autoramen wagenwijd open. Dan galoppeert moederlama opeens op ons af. Jonathan slaakt een gil en zo snel als we kunnen, doen we de ramen dicht. Gelukkig heeft ze het niet op ons gemunt. Onze ramen zitten in elk geval potdicht wanneer we even later langs een groep leeuwen rijden. Minder eng zijn de ‘opgezette’ dinosaurussen, al denken kleine kinderen daarover vermoedelijk anders. Jonathan en Antonie geloven het wel. ,,We hebben honger, mogen we een Deense worst?’’ vragen ze in koor. Mijn jongens zijn dol op deze Deense lekkernij.
We stappen vroeg in de auto, de stad Ribe staat op het programma. In 710 na Christus werd Ribe gesticht, het oudste stadje van Denemarken. Hier vind je allerlei overblijfselen uit de tijd van de Vikingen en kun je het Ribe VikingeCenter bezoeken. Eenmaal binnen in het openluchtmuseum lijkt het alsof je terug in de tijd stapt. Mensen gekleed als Vikingen doen hun dagelijkse ‘werk’. Ze koken, zaaien, smeden hun werktuig en verzorgen dieren. Het is een beeld van hoe Vikingen vroeger leefden. Jonathan en Antonie zijn het meest onder de indruk van een Viking die aan het boogschieten is en het duurt niet lang voordat mijn kinderen zelf staan te oefenen met pijl en boog.
De grootste happening is leren vechten als een Viking. Kinderen worden uitgerust met zwaard en schild en mogen strijden tegen de plaatselijke ‘bewoners’. Als ze dreigend naar elkaar toelopen, lijkt het alsof een echte veldslag gaat beginnen. Gelukkig blijft het bij wat duw- en trekwerk, maar voor kinderen is het natuurlijk ontzettend spannend. Ook leuk zijn de voorwerpen die in het park op de grond liggen. Zwaarden, helmen, schilden, touwen – je kunt het je zo gek niet bedenken. De simpele boodschap: pak het op en klooi er lekker mee. Een leuk concept; kinderen kunnen zo zelf van alles ontdekken. In één ochtend leren mijn zoons boogschieten, klungelen ze wat met een zwaard en slingeren ze met een touw over een ondiepe sloot van de ene naar de andere kant.
’s Middags verlaten we Jutland en rijden over de Oude Kleine Beltbrug naar Middelfart op het eiland Funen. Onderweg kijk ik omhoog: straks gaan we op de brugconstructie bridge walken. Op 60 meter hoogte! Onze zoons zien het avontuurlijke er wel van in. Door mijn hoogtevrees twijfel ik behoorlijk, helemaal als ik bedenk dat er 20 meter onder me treinen en auto’s rijden.
Gelukkig krijgen we speciale pakken aan en worden we vastgesnoerd aan een rails op de brug. Onderweg vertelt onze gids dat de Oude Kleine Beltbrug in 1926 werd gebouwd. De bouw duurde negen jaar, het was de eerste grote verbinding in Denemarken. Inmiddels is er ook een Nieuwe Kleine Beltbrug, die je vanaf deze kant goed kunt zien. Aan het begin van onze wandeling kijk ik vooral met geknepen ogen naar mijn tenen, maar als de gids ons vertelt dat we dolfijnen en bruinvissen kunnen zien, durf ik omhoog en naar links en rechts te kijken. Jonathan en Antonie beweren een paar bruinvissen te zien en wijzen enthousiast naar beneden. Ik zie ze helaas niet, maar het spectaculaire uitzicht over het water maakt veel goed.
Op Funen kun je bridge walken – Foto Sybylle Kroon
De laatste dag. We pikken twee musea in Middelfart mee: het Keramiekmuseum, dat vooral voor de liefhebber is, en het Henner Friisers House, dat is gewijd aan de bruinvis en dat ook de jongens kan bekoren. Daarna gaan we naar zee, waar mijn jongens kunnen kajakken en rechtopstaand peddelen op een surfboard (sup ofwel standing up paddle). Eenmaal thuis genieten we weken na van onze trip. Het is me een raadsel waarom we onze kinderen nooit eerder meenamen naar Legoland en dit deel van Jutland. Het is zó leuk.
SUPpen – Foto Shutterstock