Het eiland Ouessant ligt zo’n twintig kilometer westelijker dan de meest westelijke punt van Bretagne en staat bekend om zijn schapen. Er is zelfs een schapenras met dezelfde naam. Ooit liepen er zesduizend exemplaren rond op dit Franse eilandje, maar vandaag de dag moet je ze echt zoeken.
Voor de schapen hoef je dus niet naar Ouessant. Wel voor het landschap, dat al sinds de prehistorie onveranderd is. Voeg daar een dagelijkse hoeveelheid mist aan toe en je wandelt door een surrealistische omgeving die doet denken aan het mythische eiland Avalon.
Wandelen door een prehistorisch landschap op Ouessant – Foto Sybylle Kroon
Er is maar één manier om op Ouessant te komen: per boot. Je kunt de ferry vanaf Le Conquet of Brest nemen, maar veel avontuurlijker is de zodiac: een grote rubberboot met motor. De bemanning vaart langs de kust van Bretagne en steekt dan over naar de Archipel van Molène in de Keltische Zee, waar Île d’Ouessant deel van uitmaakt. Het is een gevaarlijk stukje zee, met talloze rotsen, verraderlijke stromingen en twaalf vuurtorens. Hier liggen ontelbare wrakken op de bodem van de zee. De zeemist – die onverwachts komt en gaat – maakt het nog gevaarlijker. De zodiacbemanning kent het gebied op zijn duimpje en vaart drie keer per dag met gasten door dit stuk beschermd natuurgebied. Bij elke vuurtoren wordt even stilgestaan. Maar het hoogtepunt van de tocht wordt gevormd door de dolfijnen die met de boot meezwemmen en hun capriolen vertonen. Er leven zo’n honderd dolfijnen in dit stukje zee. Samen met zo’n tweehonderdvijftig grijze zeehonden, die ook regelmatig hun koppie laten zien.
Uit de mist doemt ineens land op: we zijn bij Ouessant. Ooit vormde Ouessant de westpunt van Finistère – dat toepasselijk ‘einde van het land’ betekent – maar sinds de laatste ijstijd en de bijbehorende zeespiegelstijging is het een eiland. Het eiland heeft twee vuurtorens en staat continu bloot aan de elementen.
Wegwijzers op Ouessant – Foto Sybylle Kroon
Het landschap is praktisch boomloos, met zomers grote heidevelden en velden vol mos en gras dat zó zacht is dat het lijkt alsof je op een matras loopt. Maar het meest indrukwekkend zijn de opvallende rotsformaties langs de kust, zoals die bij Pointe Pern en Pointe de Créac’h. Het is een reis terug naar de prehistorie. En dat niet alleen: de mist zorgt ervoor dat wandelen of fietsen over dit eiland een mystieke ervaring wordt.
Reis&Co-redacteur Sybylle filmde vanaf een zodiac dolfijnen in een mistige Keltische Zee:
Door Sybylle Kroon