Een zee aan ruimte op Ameland
Verdwalen is niet moeilijk op het Waddeneiland Ameland. Vanaf het dorp Nes kun je twee kanten op: naar het oosten of naar het westen.
In het westen lonkt de rood-witte vuurtoren. Aan de oostpunt, waar Noordzee en Waddenzee in elkaars armen worden gedreven, wacht een zee aan ruimte.
Uitzicht vanaf de vuurtoren
Het rare van zo’n eiland is, dat je van alle toeristen die op de boot zaten, nauwelijks iemand terugziet. Vooral in het laagseizoen is het relaxed fietsen op de bijna-privé schelpenfietspaden. Het is zo’n twaalf kilometer fietsen naar de vuurtoren. Een paar kilometer voor het eindpunt ligt een bijzonder gebied: laagveenmoeras de Lange Duinen. Via een lange vlonder kom je bij een vogelkijkhut, aan een grote waterplas in het moeras.
De vuurtoren van Ameland – Foto: Sybylle Kroon
Bij de vuurtoren hangt een bordje ‘Open’ op de deur. Binnen hangt een ouderwetse geur en op de muur zijn foto’s van briefjes van tweehonderdvijftig gulden geplakt. Ach ja, ‘de vuurtoren’: ons mooie geld uit de vorige eeuw, de guldentijd, mét de vuurtoren van Ameland. Je moet er tweehonderdzesendertig treden voor op, maar dan heb je ook wel het mooiste uitzicht over Ameland, het Wad en de Noordzee.
Naar de oostpunt
Een ander uitzichtpunt vind je op het oostelijke deel van Ameland. Na het dorp Buren is het eiland zo goed als onbewoond. Bij natuurgebied ‘t Oerd begint het woeste deel van Ameland. Bij het eindpunt van het fietspad ligt de hoogste duin van het Waddeneiland: de vierentwintig meter hoge Oerdblinkert. Het fietspad mag dan niet verder gaan, er ligt nog een heel stuk Ameland te wachten. De wandeling voert langs het Wad, over kwelders, door slenken, over lage duinen en door valleien. Roofvogels zweven boven je hoofd, ganzen – en met een beetje geluk zelfs lepelaars – foerageren en scholeksters vliegen kwetterend door de lucht. Hier sta je midden in de natuur, gevormd door de elementen water en wind.
Duinen op Ameland – Foto: Sybylle Kroon
Op het oostelijke punt van Ameland, de Hôn, ligt achter de duinen een strand waar geen einde aan lijkt te komen. Duizenden scheermessen vormen een knisperend tapijt. In de verte raast de branding. Een eenzame strandpaal staat in een zee van ruimte. De leegte is indrukwekkend, de weg naar de bewoonde wereld gemakkelijk: je kunt alleen nog westwaarts. Ook daar valt nog veel te ontdekken.
Door: Sybylle Kroon